Bijzonder nest

15-jun-2017

In 2012 ontmoette ik Marcel, Corien en hun twee kinderen. Via de verkering van hun dochter waren zij (sociaal) netwerkpleegouders geworden van Michiel en ik was toegewezen als pleegzorg begeleider. Ik herinner me de dag dat ik voor het eerst bij hen binnenstapte nog goed.

Als startend pleegzorg begeleider zaten we formeel en onwennig aan de grote tafel midden in de huiskamer. Twee oude hondjes snuffelden nieuwsgierig rond. Al snel verhuisden de gesprekken van de tafel naar de bank, wat fijn was aangezien gesprekken met Corien soms lang konden duren.

Bijzonder gezin
Ik voelde als pleegzorg begeleider een klik met dit bijzondere gezin en begreep waarom Michiel zijn pleegmoeder al snel “muttie” noemde. Een warme, liefdevolle vrouw die mooi kan spreken en daarbij de juiste snaar weet te raken. Met naast zich een pleegvader, die kort van stof is en duidelijk kan aangeven welke ondersteuning er nodig is. Samen vormen zij een sterk team.

Met engelengeduld hebben zij vier jaar lang voor hun pleegzoon gezorgd. Niet eerder twee kalme breinen van dit kaliber meegemaakt. Hun kracht zat vooral in het geduld, het vertrouwen en het bewaren van de rust in allerlei situaties.

Zelfstandigheid
Tot het moment dat Michiel op 21 jarige leeftijd een volgende stap in zijn zelfstandigheid moest maken, heb ik hen begeleid. Ik benadrukte bij mijn afscheid uiteraard dat we binnen pleegzorg vaak zoekende zijn naar pleegouders met een groot hart voor kinderen. Maar Marcel en Corien vonden dat ze dat naar hun pleegzoon (nog) niet konden maken. Ze wilden zijn plek, zelfs als hij niet meer bij hen woonde, niet ‘vergeven’ aan een ander.

Onvoorwaardelijke band
De onvoorwaardelijke band maakt deze pleegzorgsituatie zo uniek en bijzonder.

We spraken af dat ik in hoge nood zou mogen bellen als zich een kwestie voordeed en dit gebeurde uiteraard. De eerste keer dat ik hen benaderde gaven Marcel en Corien aan dat het niet gelegen kwam. Ze gaven duidelijk hun grenzen aan, wat ook erg belangrijk is binnen pleegzorg.

In maart deed zich weer zo’n situatie voor en gingen ze direct in op ons verzoek. Ik vond het heerlijk om na 2 jaar weer bij Corien en Marcel op de bank te mogen zitten. Er is niet zoveel veranderd. Pleegzoon Michiel komt nog steeds wekelijks op bezoek. Zijn ‘mutti’ is de enige die in moeilijke tijden tot hem door kan dringen. De twee oude hondjes lopen nog rond, wat kreupeler dan voorheen. Ook zij lijken een eeuwig leven te hebben in dit bijzondere nest.

En nu ontfermt dit pleeggezin zich weer opnieuw vol overgave en enthousiasme over een pleegkind.

Welkom terug bij pleegzorg!