JIM ‘Jouw Ingebrachte Mentor’ – Eerste ervaringen pilot

15-jun-2017

‘Schoenen uitdoen: voor de JIM vanzelfsprekend, voor de hulpverlener niet’

De JIM wordt gekozen door de jongere en fungeert als gelijkwaardige samenwerkingspartner van de professionals. De ambulant hulpverlener coacht de JIM en  is het eerste aanspreekpunt . Hij zorgt voor de afstemming met en tussen de betrokken professionals. Juzt is gestart met de eerste JIM cliënten en inmiddels zijn de eerste ervaringen binnen. Uitdagingen volop, maar vooral veel mooie verrassingen!

JIM zoeken
Bij het eerste gezin zitten we nog in de beginfase: ‘Het vinden van een JIM voor Josje’. De regie in het zoeken naar de JIM ligt bij de veertienjarige Josje zelf en haar (apart levende) ouders; de ambulant hulpverlener ondersteunt dit zoekproces. Als blijkt dat onveiligheid speelt en een crisissituatie ontstaat, wordt het spannend en is het een uitdaging om vanuit de JIM-methodiek (‘op je handen blijven zitten’) nog geen actie te ondernemen. Commitment en geloof in de aanpak vanuit alle hulpverleners (dus ook de verwijzer) is dan cruciaal. De verwijzer maakt samen met het gezin een veiligheidsplan. De ambulant hulpverlener blijft in overleg met het gezin en de JIM. Dan worden er onverwachte, natuurlijke krachten in het netwerk aangeboord. Josje gaat vijf nachten naar haar oma. Het blijft een uitdaging voor de ambulant hulpverlener om in deze fase vol te houden in het steunen, het spiegelen en het stellen van vragen. En ook in het verdragen van heftige emoties en het appèl van de ouder op hulp of advies. De ambulant hulpverlener voelt dat tijdens deze eerste fase ‘de JIM al levensgroot over haar schouder meekijkt’. Moeder vraagt of de  hulpverlener haar schoenen uitdoet en zegt erbij dat ze dit nog nooit van een hulpverlener heeft gevraagd. Een mooi symbool voor haar ervaring dat deze ambulant hulpverlener écht iets anders doet dan zij gewend is. Een tante wordt gevonden als mogelijke JIM. Zij trekt vanzelfsprekend haar schoenen uit. Het weerzien van tante met Josje en de overige gezinsleden is ontroerend… ‘waarom waren we elkaar ook al weer uit het oog verloren?’

JIM-gedachte
Daar waar gezinnen niet deelnemen aan de pilot na een informatief gesprek volgen ook verrassingen. Zoals bij de moeder en haar zestienjarige zoon Amid. Een gezin dat een langdurige hulpverleningsgeschiedenis heeft en ‘hulpverleners moe’ is. Tijdens het gesprek blijkt er onvoldoende noodzaak voor de JIM, aangezien er geen urgentie voor een uithuisplaatsing is. Des te mooier dat moeder en zoon wel over JIM’s in hun omgeving gaan nadenken. Na de weerstand tegenover de reguliere hulp zet de JIM-gedachte het gezin in beweging!